reklama

Czym jest towar w Usa?
towar
cukieteria.pl/854-dekoracje-cukiernicze


Trendy w polsce zloto




CZym jest towar ? dlaczego jest tak wazny?
mydła lecznicze
duze

towaros

A A A

Mydła

Mydła, jak zresztą wszystkie środki piorące, są to substan­cje powierzchniowo-czynne, które odznaczają się zdolnością usu­wania brudu. Właściwość usuwania brudu jest powiązana z akty­wnością powierzchniową środka piorącego, wyrażającego się obni­żaniem napięcia powierzchniowego, przy czym ruch mechaniczny (pocieranie powierzchni) przyspiesza działanie tych środków. Mydłem nazywa się sole sodowe lub potasowe niektórych kwa­sów tłuszczowych naturalnych lub syntetycznych oraz żywicz­nych, zawierające ponadto w swoim składzie pewne ilości wody i inne substancje zaleinie od użytych surowców i wymaganych właściwości gotowego produktu. Podstawową grupę surowców mydlarskich stanowią tłuszcze. Z tłuszczów zwierzęcych największe znaczenie ma łój wołowy. Otrzymuje się z niego mydło twarde, o drobnej trwałej pianie, trudno rozpuszczające się w zimnej wodzie, natomiast łatwo — w kąpieli piorącej o podwyższonej temperaturze. Z tłuszczów po­chodzenia roślinnego zastosowanie znajdują: olej kokosowy, palmo­wy i utwardzone tłuszcze roślinne z krajowych surowców olejars­kich. Syntetyczne kwasy tłuszczowe uzyskiwane są przez utlenianie węglowodorów szeregu parafinowanego z udziałem katalizator.-. Dodatkowym surowcem jest kalafonia. Jest to oddestylowany pro­dukt z żywic drzew iglastych i znajduje zastosowanie przede wszystkim jako dodatek do mydeł twardych przeznaczonych do prania, a w bardzo ograniczonej ilości — do mydeł toaletowych. Wzmaga ona pienistość mydła, lecz nadmiernie dodawana powo­duje jego miękkość. Surowcami chemicznymi służącymi do prze­prowadzania reakcji zmydlania są ługi: sodowy i potasowy (my­dła maziste). Poza tym znajdują zastosowanie w produkcji my­dła: soda, sól kuchenna, szkło wodne oraz dodatki o charakterze specjalnym, np. barwniki, substancje zapachowe, dodatki leczni­cze i inne. Proces zmydlania przeprowadza się w kotłach warzelnych. Do kotła dozuje się pewną ilość wody, dodaje surowce podstawowe i stapia je doprowadzając do lekkiego wrzenia, a następnie porcja­mi dodaje ługu sodowego (przy produkcji mydła mazistego — po­tasowego) i przeprowadza zmydlanie surowców, zwane gotowa­niem — warzeniem mydła. W efekcie otrzymuje się klejowatą ma­sę (klej mydlany), zawierającą sole kwasów organicznych, wodę i glicerynę (pochodzącą z hydrolizy tłuszczów). W wypadku pro­dukcji mydła sodowego (twardego) wysala się klej mydlany, do­dając sól kuchenną — wytrąca się wówczas mydło, wypływające do wierzchnich warstw kotła, a w dolnej części kotła zbiera się ług pomydlany, zwany też glicerynowym, z którego otrzymuje się gli­cerynę. Mydło uzyskane po procesie wysalania nazywa się mydłem rdzeniowym i jest ono po pewnych zabiegach formowane w ka­wałki. Jeżeli zamierzona jest produkcja mydlą toaletowego, to my­dło rdzeniowe po wysuszeniu rozdrabnia się na wiórki, dodaje do niego substancji zapachowych, barwiących i ewentualnie innych specjalnych, a potem formuje. Mydła toaletowe odznaczają się du­żą i szybką zdolnością usuwania brudu, przyjemnym zapachem, dużą pienistością oraz znaczną twardością. Osobną grupę stanowią mydła lecznicze, które w za­leżności od aktywnych dodatków noszą różne nazwy, np. mydło siarkowe, salicylowe, ichtiolowe, karbolowe, rumiankowe, dzieg­ciowe. Są to przeważnie mydła działające równocześnie dezynfek­cyjnie. Z asortymentu mydeł doprania wyszczególnia się: mydło do prania (tzw. mydło ryglowe), o kształcie prosto­padłościanu, o zapachu typowo mydlanym (ale nieprzykrym), o konsystencji twardej — nie kruchej i o minimalnej zawartości kwasów tłuszczowych i żywicznych 62% (zawartość tych kwasów jest jednym z podstawowych mierników jakości mydła); mydło „Biały jeleń" — o kształcie prostopadłościanu, o bar­wie jasnokremowej, o zapachu swoistym (ale nie zjełczałym), 0 konsystencji dość twardej (nie kruchej) i o zawartości kwasów tłuszczowych i żywicznych nie mniej niż 66% (z dopuszczalnym odchyleniem ±1%); mydło „Jędrne" — o kształcie prostopadłościanu, o barwie jasnokremowej, o zapachu swoistym, o konsystencji dość twardej (nie krucha) i o zawartości kwasów tłuszczowych i żywicznych nie mniej niż 62%; mydło „Powszechne" — kształt prostopadłościanu, barwa — jasna do ciemnożółtej, zapach swoisty (nie zjełczały), konsys­tencja — twarda — nie krucha, zawartość kwasów tłuszczowych 1 żywicznych nie mniej niż 66%. Jako opakowanie mydła do prania są z reguły stosowane skrzy­nie. Mydła toaletowe produkowane są w dużym asortymen­cie (ponad 40 różnych mydeł). Ze względu na ich charakter wy­różnia się mydła toaletowe nieprzetłuszczone, przetłuszczone oraz dla dzieci (te ostatnie nie mogą być barwione). Nazwy mydeł toa­letowych są fantazyjne bądź uzależnione od kompozycji zapacho­wej. Zawartość kwasów tłuszczowych i żywicznych w mydłach toaletowych nie powinna być mniejsza niż 78%. W obrocie detalicznym spotyka się mydło toaletowe bez bez­pośredniego opakowania oraz w opakowaniu w papier, folię alu­miniową, celofan i pudełka kartonowe. Zasadniczym oznakowa­niem mydeł jest podanie nazwy lub znaku towarowego wytwórcy i nazwy handlowej danego mydła. Mydło może być przechowywa­ne w granicach temperatur od -3 do +20°C i w wilgotności względnej powietrza do 80%. Wartość użytkowa mydeł w zasadzie nie ulega niekorzystnym zmianom przy dłuższym, lecz racjonal­nym przechowywaniu.